The Holdovers หนาวนี้ไม่ไร้ไออุ่น (2023)

The Holdovers (หนาวนี้ไม่ไร้ไออุ่น) – หนังคริสต์มาสที่ไม่มีหิมะโรยหน้า แต่อุ่นถึงกระดูก

ดูจบแล้วนั่งเงียบไปพักนึงเลยครับ ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะมันใจดีกับตัวละครจนเราพลอยใจอ่อนตาม หนังเรื่องนี้ไม่มีฉากระเบิด ไม่มีพล็อตหักมุม มีแค่คนสามคนที่ชีวิตพังคนละแบบ มาติดอยู่ในโรงเรียนร้างช่วงคริสต์มาส แล้วค่อยๆ เยียวยากันและกัน แค่นั้นเอง แต่ “แค่นั้นเอง” ที่ว่ามันทำได้ดีจนกลายเป็นหนังที่ดีที่สุดเรื่องนึงของปีนั้นไปเลย

เรื่องพาเราย้อนไปปี 1970 ที่โรงเรียนประจำชายล้วนหรูในนิวอิงแลนด์ พอล ฮันแฮม ครูสอนประวัติศาสตร์โบราณจอมขวาน ปากร้ายจนนักเรียนกับเพื่อนครูเกลียดกันทั้งโรงเรียน โดนสั่งให้อยู่เฝ้าเด็กที่ไม่มีบ้านให้กลับช่วงปิดเทอม สุดท้ายเหลือแค่เขา เด็กหนุ่มหัวดีแต่ขบถชื่อแองกัส และแมรี่ แม่ครัวของโรงเรียนที่เพิ่งเสียลูกชายในสงครามเวียดนาม สามคนที่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย กลับกลายเป็นที่พึ่งของกันและกันในฤดูหนาวที่โดดเดี่ยวที่สุด

สิ่งที่ผมหลงรัก อย่างแรกคือพอล จิอาแมตติครับ นี่มันบทที่เกิดมาเพื่อเขาจริงๆ เขาด่าเด็กด้วยศัพท์โบราณแบบไม่ยิ้มเลยสักนิด ตลกจนขำก๊าก แต่พอกำแพงในใจเริ่มพังลง มันสะเทือนใจคนดูแบบไม่ทันตั้งตัว อย่างที่สองคือ “เนื้อสัมผัส” ของหนัง ทีมงานตั้งใจถ่ายให้เหมือนหนังยุค 70s ที่เพิ่งขุดเจอ ตั้งแต่เกรนฟิล์ม ฟอนต์ไตเติ้ล ยันจังหวะการเล่าเรื่อง มันไม่ใช่แค่ฉากย้อนยุค แต่ทั้งเรื่องคือจดหมายรักถึงหนังยุคนั้นเลย และต้องชมดาวีน จอย แรนดอล์ฟด้วย ตัวละครแม่ครัวของเธอแบกความเศร้าไว้เงียบๆ แต่ทรงพลังมาก (ได้ออสการ์สมตัวจริง)

ส่วนที่ต้องทำใจ หนังมันช้าครับ โดยเฉพาะครึ่งแรก ถ้าคุณเป็นสายชอบหนังจังหวะกระชับ ฉับไว ช่วงต้นเรื่องอาจทำให้คุณขยับตัวบนโซฟาบ้าง มันค่อยๆ ก่อตัว ค่อยๆ ปอกเปลือกตัวละครทีละชั้น ใครใจร้อนอาจถอดใจก่อนถึงช่วงที่หนังออกฤทธิ์ ซึ่งน่าเสียดายมาก เพราะของดีมันอยู่ครึ่งหลัง

ให้คะแนน 9/10 เป็นหนังประเภทที่ “เขาไม่ทำกันแล้วแบบนี้” จริงๆ เหมาะมากกับคืนหนาวๆ ที่อยากดูอะไรอบอุ่นหัวใจ ห่มผ้า จิบอะไรอุ่นๆ แล้วปล่อยให้หนังกอดเราเบาๆ ใครที่ชอบหนังเล่าด้วยตัวละครและบทพูดคมๆ แบบ Dead Poets Society หรือเป็นแฟนพอล จิอาแมตติ ห้ามพลาดเด็ดขาด แต่ถ้าคุณตามหาความตื่นเต้นเร้าใจหรือพล็อตหวือหวา เรื่องนี้อาจเดินช้าเกินใจคุณไปนิด